Στον πάγο της καρδιάς της

 

Την είδε και της μίλησε
αργότερα τη φίλησε
στο ροζ χαμόγελό της

Μετά την ερωτεύτηκε
σε λίγο την παντρεύτηκε
στεφάνι κι όνειρό της

Κι ύστερα πέρασαν πολλά
Δεν το περίμενε, αλλά
κομμάτι έγινε στο παζλ της μοναξιάς της
Εκείνη έκλαιγε κρυφά
κι αυτός γλιστρούσε απαλά
στον πάγο της καρδιάς της

Μια μέρα την αγάπησε
αργότερα την κράτησε
για πάντα στη ζωή του

Με λόγια τη σαγήνεψε
στ’ αστέρια την ταξίδεψε
και μέθυσε μαζί του

Κι ύστερα πέρασαν πολλά
Δεν το περίμενε, αλλά
κομμάτι έγινε στο παζλ της μοναξιάς της
Εκείνη έκλαιγε κρυφά
κι αυτός γλιστρούσε απαλά
στον πάγο της καρδιάς της

Μιχάλης Ανδρέου 

 

Μου κρύβεις την αγάπη σου

Το βλέμμα σου στο πάτωμα ριγμένο.

Ούτε που γύρισες καθόλου να με δεις.

Κι εγώ μες στην σιωπή σου περιμένω

μονάχα δυο κουβέντες να μου πεις.

Γιατί έχεις κρυφτεί στην μοναξιά σου;

Πες μου, γιατί χειμώνιασε στα βλέφαρά σου;

Τι σου ’πα και σε πλήγωσα,

τι σου ’κανα και κλείδωσα,

καρδούλα μου, την πόρτα της καρδιάς σου;

Και μου γυρνάς την πλάτη σου,

μου κρύβεις την αγάπη σου

και τα ζεστά φιλιά σου.

Τα χείλη σου υγρά και λυπημένα,

πνίγονται μέσα στο κρασί και τον καπνό.

Αυτά τα χείλη που καιγόντουσαν για μένα,
παγωμένα κι άδεια απόψε τα κοιτώ.

Γιατί λοιπόν δεν θες να ’ρθω κοντά σου;

Πες μου, γιατί δεν με κρατάς στην αγκαλιά σου;

Τι σου ’πα και σε πλήγωσα,

τι σου ’κανα και κλείδωσα,

καρδούλα μου, την πόρτα της καρδιάς σου;

Και μου γυρνάς την πλάτη σου,

μου κρύβεις την αγάπη σου

και τα ζεστά φιλιά σου.

Μιχάλης Ανδρέου

Ό,τι αγαπάς να στο χαρίσω

 

Σ’ ένα παλιό σου δάκρυ μέσα να πνιγώ

και σ’ ένα βλέμμα σου να πάω το χρόνο πίσω

ποιες αγκαλιές σε ταξιδεύανε, να δω

και ποιοι καημοί σε καίγαν πριν να σε γνωρίσω

Να περπατήσω εκεί που ο νους σου περπατά
κάτι στιγμές που ανεξήγητα σωπαίνεις
Να βρω το μέρος που η σκέψη σου κρατά
ό,τι σε κάνει από αγάπη να πεθαίνεις.

Κι ύστερα να’ ρθω πάλι εδώ
απ’ την αρχή να σ’ αγαπήσω

Να πάρω πίσω ό,τι σου ’κανε κακό

Κι ό,τι αγαπάς να στο χαρίσω

Θέλω να γίνω της ζωής σου πειρατής

μέσα στη θάλασσα του χθες να σ’ ανταμώσω

να ’ρθω κοντά σου και προτού μ’ αντιληφθείς

στις αναμνήσεις σου, σαν κλέφτης να τρυπώσω

Να μπω σε κάτι ξεχασμένα μυστικά
σε κάποια όνειρα, σε κάποιους εφιάλτες
που σου ξοδέψανε για λίγο την καρδιά
κι ας μοιάζαν τότε με παντοτινές αγάπες

Μοσχάτο

19/11/2008

Λιωμένο γαλάζιο

 

Μέσα στα σπλάχνα του κεριού,

βουνά, γκρεμοί, μια λιμνούλα

από λιωμένο γαλάζιο,

ένας παλιός Νοέμβρης

που χορεύει με την αέρινη

μπαλαρίνα της σιωπής.

Του τραγουδάει με το ψιθύρισμα

μισοσβησμένων άστρων.

Και πίσω από τη θλιμμένη της ευτυχία,

με τα γυμνά της πόδια

αφήνει τα ίχνη της

πάνω στα διάφανα χέρια
της απερχόμενης νύχτας.

15/12/2001 

 

Δωμάτιο 401

Μνήμη Ζαχαρούλας Ανδρούτσου

Έξω απ’ το δωμάτιο 401,
το πρωτοβρόχι του Σεπτέμβρη.
Μέσα, δυο κίτρινα μάτια αγνάντευαν το σκοτάδι.
Πόσες εικόνες η ζωή!
Και ούτε μια για κείνη.
Η ανάσα της γρατζούναγε το στόμα,
για να βγει.
Λες κι η ψυχή της χτύπαγε
στο τζάμι, τα φτερά της.
Πόνο δεν είχε πια το σώμα.
Δεν είχε τίποτα.
Πέρα από κείνη την ανάσα
και απ’ αυτό το κίτρινο,
τρομαχτικό σεντόνι.
Την άλλη μέρα, στις 7 η ώρα το πρωί,
το σώμα έστεκε εκεί, ασάλευτο
και μια σκιά, έξω απ’ το δωμάτιο 401
πετούσε όπως χρόνια πριν, μαζί με τα σπουργίτια,
στην πρώτη εκείνη τη βροχή,
την τελευταία.

Μοσχάτο,

Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 2010