Στον πάγο της καρδιάς της

 

Την είδε και της μίλησε
αργότερα τη φίλησε
στο ροζ χαμόγελό της

Μετά την ερωτεύτηκε
σε λίγο την παντρεύτηκε
στεφάνι κι όνειρό της

Κι ύστερα πέρασαν πολλά
Δεν το περίμενε, αλλά
κομμάτι έγινε στο παζλ της μοναξιάς της
Εκείνη έκλαιγε κρυφά
κι αυτός γλιστρούσε απαλά
στον πάγο της καρδιάς της

Μια μέρα την αγάπησε
αργότερα την κράτησε
για πάντα στη ζωή του

Με λόγια τη σαγήνεψε
στ’ αστέρια την ταξίδεψε
και μέθυσε μαζί του

Κι ύστερα πέρασαν πολλά
Δεν το περίμενε, αλλά
κομμάτι έγινε στο παζλ της μοναξιάς της
Εκείνη έκλαιγε κρυφά
κι αυτός γλιστρούσε απαλά
στον πάγο της καρδιάς της

Μιχάλης Ανδρέου 

 

Μου κρύβεις την αγάπη σου

Το βλέμμα σου στο πάτωμα ριγμένο.

Ούτε που γύρισες καθόλου να με δεις.

Κι εγώ μες στην σιωπή σου περιμένω

μονάχα δυο κουβέντες να μου πεις.

Γιατί έχεις κρυφτεί στην μοναξιά σου;

Πες μου, γιατί χειμώνιασε στα βλέφαρά σου;

Τι σου ’πα και σε πλήγωσα,

τι σου ’κανα και κλείδωσα,

καρδούλα μου, την πόρτα της καρδιάς σου;

Και μου γυρνάς την πλάτη σου,

μου κρύβεις την αγάπη σου

και τα ζεστά φιλιά σου.

Τα χείλη σου υγρά και λυπημένα,

πνίγονται μέσα στο κρασί και τον καπνό.

Αυτά τα χείλη που καιγόντουσαν για μένα,
παγωμένα κι άδεια απόψε τα κοιτώ.

Γιατί λοιπόν δεν θες να ’ρθω κοντά σου;

Πες μου, γιατί δεν με κρατάς στην αγκαλιά σου;

Τι σου ’πα και σε πλήγωσα,

τι σου ’κανα και κλείδωσα,

καρδούλα μου, την πόρτα της καρδιάς σου;

Και μου γυρνάς την πλάτη σου,

μου κρύβεις την αγάπη σου

και τα ζεστά φιλιά σου.

Μιχάλης Ανδρέου