Δωμάτιο 401

Μνήμη Ζαχαρούλας Ανδρούτσου

Έξω απ’ το δωμάτιο 401,
το πρωτοβρόχι του Σεπτέμβρη.
Μέσα, δυο κίτρινα μάτια αγνάντευαν το σκοτάδι.
Πόσες εικόνες η ζωή!
Και ούτε μια για κείνη.
Η ανάσα της γρατζούναγε το στόμα,
για να βγει.
Λες κι η ψυχή της χτύπαγε
στο τζάμι, τα φτερά της.
Πόνο δεν είχε πια το σώμα.
Δεν είχε τίποτα.
Πέρα από κείνη την ανάσα
και απ’ αυτό το κίτρινο,
τρομαχτικό σεντόνι.
Την άλλη μέρα, στις 7 η ώρα το πρωί,
το σώμα έστεκε εκεί, ασάλευτο
και μια σκιά, έξω απ’ το δωμάτιο 401
πετούσε όπως χρόνια πριν, μαζί με τα σπουργίτια,
στην πρώτη εκείνη τη βροχή,
την τελευταία.

Μοσχάτο,

Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 2010

Άρωμα βανίλιας

Ανοίγω τις κουρτίνες της καρδιάς σου
τα χρώματα μαζεύω απ’ τα όνειρά σου
στης σκέψης σου τρυπώνω το καράβι
και μόνος ταξιδεύω κάθε βράδυ.

Ψάχνω στη σιωπή
τον ήχο της γλυκιάς σου ζήλιας
ψάχνω στη βροχή
τα Καλοκαίρια που φοράς.

Είναι η μουσική
κι εκείνο τ’ άρωμα βανίλιας
που μ’ ακολουθεί
όπου τη σκέψη σου ακουμπάς.

Θα πιάσω με μια απόχη το φεγγάρι
στην πρύμνη θα το βάλω για φανάρι
τον σκοτεινό σου κόσμο να φωτίσω
το σώμα σου να βρω, να ναυαγήσω.

 Μοσχάτο

11/10/2011

 

Η Σαλώμη Των Ονείρων

Μες στων ονείρων τη θολή πραγματικότητα
μπαίνεις τις νύχτες και μου κλέβεις την καρδιά

Πες μου τι θες για να ‘χω μία πιθανότητα
μόνο για μένα να χορέψεις μια φορά.

 

Όσα αγκάθια έχεις, τόσα ροδοπέταλα
ποιος ξέρει τι θα μου συμβεί αν θα σ’ αγγίξω
Γι’ άλλη φορά κι αυτό το χάδι το ανέβαλα

μα θα στο δώσω κι όπου θέλει ας καταλήξω

Κι αν βασιλιάς, εγώ, μεγάλος, δεν γεννήθηκα
για σένα θα ‘μαι και Ηρώδης κι Ιωάννης

Αρκεί να δεις μες στην ψυχή μου ότι ευχήθηκα

κι ό,τι είναι όνειρο, αλήθεια να το κάνεις

Και να που πέταξε το κόκκινό σου φόρεμα
Πάνω μου πέφτει, κατακόκκινη βροχή.
Και με κοιτάς σαν διαβασμένο μυθιστόρημα
που οι σελίδες του απ’ τα δάκρυα έχουν βραχεί

 

Σαν τον καπνό σαλεύεις μες στο μισοσκόταδο
γουλιά γουλιά, σαν το κρασί με παρασέρνεις
μες στων ματιών σου το αιώνιο απόβραδο

φιλί φιλί, την κάθε ανάσα μου ανασαίνεις

Πάνω στο σώμα σου, του έρωτα το έμβλημα
Σαν απουσία, έχεις ντυθεί με μουσικές

Ξέρω πως θα ‘μαι το επόμενό σου έγκλημα
μα είμαι εδώ κι απολαμβάνω τις στιγμές

Μ’ αυτό το σώμα που είναι άυλο κι αέρινο
όπου μ’ αγγίζεις, σαν μαχαίρι με πονάς
μικρή Σαλώμη που χορεύεις στην πανσέληνο
και τη σκιά σου στο λαιμό μου ακουμπάς

 

Κυριακή

24 Αυγούστου 2008

Μοσχάτο

Μωβ

Μια ρουφηξιά και θα γεμίσει το δωμάτιο καπνό.

Μια μωβ σκιά θα γρατζουνάει τους τοίχους.

Θ’ ακούσεις μέσα σε μια λέξη όσα θες να σου πω

μαζί μ’ όλου του κόσμου τους ήχους.

Το πρόσωπό σου αντανακλά ένα παράξενο φως

και το κραγιόν πάνω στα χείλη σου κοιμάται.

Μ’ έχει ξεχάσει το φιλί σου. Έχει περάσει καιρός.

Όμως το χρώμα των ματιών σου με θυμάται.

 Είναι ο ήχος του ανέμου που σε κάνει να κλαις,

 ή το τραγούδι της καρδιάς σου που ποτέ δεν σωπαίνει;

 Τα χρώματα του ήλιου έχουν αλλάξει από χθες,

 ή μήπως άρχισε η μέρα να μικραίνει;

Μια πεταλούδα καρφωμένη στα ξανθά σου μαλλιά

σου θυμίζει όσα παλεύεις να ξεχάσεις.

Πετάει και σου ανοίγει μία μωβ αγκαλιά.

Πετάς κι εσύ, μα δεν μπορείς να τη φτάσεις.

   Κι όπως κοιτάς πίσω απ’ το τζάμι ένα παλιό δειλινό,

   στάζουν τα δάκρια στο λευκό σου φουστάνι.

Σαν άνεμος σκορπιέσαι σ’ έναν μωβ ουρανό,

αποτελειώνοντας του ονείρου σου την πλάνη.

 Μα, είναι ο ήχος του ανέμου που σε κάνει να κλαις,

 ή το τραγούδι της καρδιάς σου που ποτέ δεν σωπαίνει;

 Τα χρώματα του ήλιου έχουν αλλάξει από χθες,

 ή μήπως άρχισε η μέρα να μικραίνει;

14/3/2000