Η Σαλώμη Των Ονείρων

Μες στων ονείρων τη θολή πραγματικότητα
μπαίνεις τις νύχτες και μου κλέβεις την καρδιά

Πες μου τι θες για να ‘χω μία πιθανότητα
μόνο για μένα να χορέψεις μια φορά.

 

Όσα αγκάθια έχεις, τόσα ροδοπέταλα
ποιος ξέρει τι θα μου συμβεί αν θα σ’ αγγίξω
Γι’ άλλη φορά κι αυτό το χάδι το ανέβαλα

μα θα στο δώσω κι όπου θέλει ας καταλήξω

Κι αν βασιλιάς, εγώ, μεγάλος, δεν γεννήθηκα
για σένα θα ‘μαι και Ηρώδης κι Ιωάννης

Αρκεί να δεις μες στην ψυχή μου ότι ευχήθηκα

κι ό,τι είναι όνειρο, αλήθεια να το κάνεις

Και να που πέταξε το κόκκινό σου φόρεμα
Πάνω μου πέφτει, κατακόκκινη βροχή.
Και με κοιτάς σαν διαβασμένο μυθιστόρημα
που οι σελίδες του απ’ τα δάκρυα έχουν βραχεί

 

Σαν τον καπνό σαλεύεις μες στο μισοσκόταδο
γουλιά γουλιά, σαν το κρασί με παρασέρνεις
μες στων ματιών σου το αιώνιο απόβραδο

φιλί φιλί, την κάθε ανάσα μου ανασαίνεις

Πάνω στο σώμα σου, του έρωτα το έμβλημα
Σαν απουσία, έχεις ντυθεί με μουσικές

Ξέρω πως θα ‘μαι το επόμενό σου έγκλημα
μα είμαι εδώ κι απολαμβάνω τις στιγμές

Μ’ αυτό το σώμα που είναι άυλο κι αέρινο
όπου μ’ αγγίζεις, σαν μαχαίρι με πονάς
μικρή Σαλώμη που χορεύεις στην πανσέληνο
και τη σκιά σου στο λαιμό μου ακουμπάς

 

Κυριακή

24 Αυγούστου 2008

Μοσχάτο