Αυτό Το Ποίημα

 

Αυτό το ποίημα το έκρυψα

στο αόρατο μισό του φεγγαριού.

Εκεί, θα καρφώσει τις ρίζες του

στην άμμο του Χρόνου.

Μοναχικό και αδιαίρετο,

θα εκθέτει στο σύμπαν

την αξιοπρέπεια της σιωπής του.

Αυτό το ποίημα δεν το έγραψα εγώ.

Γεννήθηκε από το κλάμα ενός κοριτσιού.

Εγώ μονάχα το μάζεψα λέξη – λέξη,

καθώς έσταζε από τα μεγάλα,

βαθύσκιωτα μάτια της

και το ανέβασα όσο πιο ψηλά μπορούσα.

17/8/2001 

 

Το γιασεμάκι

 

Κράτα εσύ τα σύννεφα

Κρατάω τ’ ακρογιάλι

Πάρε το φως του δειλινού

Να πάρω το φεγγάρι

Κράτησε και τα πέλαγα

Κρατάω εγώ τις λίμνες

Πάρε εσύ τις εποχές

Να πάρω εγώ τους μήνες

Πες μου, όμως, πώς θα μοιραστεί

Εκείνο το βραδάκι

Που ήπια μαζί σου όλη τη ζωή

Από ένα γιασεμάκι

Κράτα τα δευτερόλεπτα

Κρατάω εγώ τις ώρες

Πάρε μαζί σου τις βροχές

Να πάρω εγώ τις μπόρες

Κράτησε τους αστερισμούς

Κι άσε μου λίγα αστέρια

Πάρε εσύ τα πρωινά

Δωσ’ μου τα μεσημέρια

Πες μου, όμως, πώς θα μοιραστεί

Εκείνο το βραδάκι

Που ήπια μαζί σου όλη τη ζωή

Από ένα γιασεμάκι

Καλλιθέα

3/9/2006

Απέναντι

Θα περιμένεις κάτι να συμβεί.

Κάτι να δεις, ν’ ακούσεις.

Καθώς θ’ απομακρύνεσαι

κι ο χρόνος θα σε σπρώχνει,

όλο και περισσότερο

θα παίζει μαζί σου η νύχτα.

Κι όλο πιο δύσκολη θα είναι

η προσπάθεια

να πιάσεις το σχοινί

που σου πετάνε από απέναντι

εκείνες οι βουβές σκιές.

Μοσχάτο, 18/12/2010

Φτηνιάρικα Στιχάκια

 

Με στιχάκια απλά και φτηνιάρικα
θα σου θυμίσω κομμάτια ακριβά

μιας ζωής που κυλάει τόσο άδικα

και βιαστικά μας προσπερνά.

Θα σου πω μυστικά που ξεχάστηκαν

στου χρόνου τις αναλαμπές.

Και για αγάπες που καταδικάστηκαν

απ’ των ανθρώπων τις φωνές.

Θα σου πω για στιγμές που αψηφήσαμε

τους νόμους και την λογική.

Για όσα χάσαμε κι όσα κερδίσαμε

κι όσα μας στέρησε η ζωή.

Θα σου πω τα τραγούδια, τα ποιήματα,

τα λόγια τα ερωτικά,

της εφηβείας τ’ αθώα εγκλήματα

μες στ’ ανοιξιάτικα δειλινά.

Θα σου πω για τ’ αγνά συναισθήματα

που δεν αφήσαμε να εκφραστούν.

Που τώρα μοιάζουν μικρά και ασήμαντα

κι από το χθες μάς χαμογελούν.

Οι στιγμές μας, πουλιά ταξιδιάρικα

που κελαηδούν με σπασμένα φτερά,

τα στιχάκια τ’ απλά τα φτηνιάρικα,

που η ζωή τους τραγουδά.

Καλλιθέα

26/4/2001 

 

Πεταλούδα νεκρή

Τα φώτα του δρόμου δεν ήταν μόνα.

Ποδήλατα, καροτσάκια, ευτυχισμένα παιδιά,
παγκάκια, λουλούδια, φοίνικες, το άγαλμα
του Διονυσίου Σολωμού επιβλητικό,
ζωγράφιζαν με τις σκιές τους χιλιάδες μακρόστενα,

σουρεαλιστικά πορτραίτα της στιγμής,
πάνω σ’ έναν οριζόντιο, μαρμάρινο πίνακα.

Μια πεταλούδα της νύχτας, έπεσε στο δρόμο.
Από πάνω της πέρασε ένα φορτηγό.
Κανένας δεν αναζήτησε την σκιά που
έλλειπε από τον πίνακα.

 Καλλιθέα

 27/8/2003