Στην Κωνσταντίνα
Εκείνα τα δειλινά ήταν συνέπεια της έλξης σου.
Κι εκείνο το φεγγάρι του Απρίλη
ήταν καράβι που ’χα αφήσει
ν’ αρμενίζει μες στις λέξεις σου
σαν άλλαζε ο καιρός, να μου τις στείλει.
Εκείνες οι Κυριακές, ήταν παλίρροιες της σελήνης
σου.
Κι εκείνο το αστέρι που κοιτούσες
ήταν η μόνη μου ευχή
κι είχε πιαστεί μες στη σαγήνη σου.
Σαν άλλαζε ο καιρός, να μ’ αγαπούσες.
Ετούτες οι στιγμές, είναι συνέπεια των ονείρων
μου.
Και τώρα που μπορώ να σ’ αγκαλιάσω,
τα δυο μου χέρια θα κλειδώσω
γύρω από σένα, να δεθώ,
όταν αλλάξει ο καιρός, να μη σε χάσω.
21/4/2003
